16-åringen ynskte seg ein helgetur til hytta. Trass alder vil han framleis ta guteturar dit av og til.
Me kom fram seint på fredagskvelden. Det var mørkt. Veret hadde skifta til mildt seint ut i november, men kjøleg nok. Me fyrte opp. Tømmerhytta blei sakte varma opp. På det spartanske kjøkkenet klarte me å snekre i hop litt taco.
Neste morgon var han grytidleg oppe. Uvanleg til han å vere. Eg låg litt utpå. Uvanleg det òg. Ei morgonsol lyste lågt mellom trea. Uvanleg kombinasjon av mildt klarver seint i november.
På kjøkenet låg det ei fjøl. Ei slik typisk skjærefjøl som eit av borna har laga ein gong. Hugsar ikkje heilt kven. Men det var noko spesielt med ho. På fjøla stod det skrive noko med raud tusj og store blokkbokstavar.
Ein gong tilbake i barndomen hadde denne nå 16-årige guten eit prosjekt på hytta. Han hadde fanga ei stor floge og planla å arrangere ei høgtideleg gravferd for dette insektet. Han hadde til og med gitt floga eit namn: "Herculus". Han hadde putta den nydøypte floga på ei tom brusflaske, og rekna med at Herculus ville døy der snart. Problemet var berre at floga hadde si beste tid i den brusflaska med masse sukkerhaldige brusrester å leve av. Så neste dag flaug han like lukkeleg omkring i brusflaska, meir levande enn nokon gong. God råd var dyre. Me skulle dra heim snart. Så floga måtte døy raskt på ein meir hardhendt måte. Endeleg kunne han grave han ned i jorda oppe i skogkanten. Skjærefjøla skulle vere gravstein. På fjøla hadde han skrive ein tekst: "Herculus: Hvil i fred."
Det var på tide å dra heim denne gong òg. -Kan me dra nå, spurte 16-åringen inne frå hyttestova. -Viss du hjelper til med pakking og rydding, går det raskare, sa eg. Han svarte ikkje. Like etter sov han på sofaen. Eg lot han gjere det. Han trengte det sikkert. Eg vaska opp, kosta golvet, pakka bagane. Han stod opp frå sofaen og gjekk søvnig ned til bilen. Skjærefjøla med raud tusjinskripsjon låg igjen på kjøkenbordet.
